Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011
Χάνονται οι γλώσσες
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011
Λόγια ενός δασκάλου...
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
Τον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθατε σαν μπέσα, Ήταν πάνω απο όλα μπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα.
Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, Να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.
Θετική διάθεση...
William James
Οι αγάπες οι μεγάλες...
οι αγάπες οι μεγάλες δεν τελειώνουν
Πονάνε, υποφέρουνε, ματώνουν
Κι αρχίζουν πάλι απ' την αρχή
Χριστούγεννα αγάπης
Για ένα ζευγάρι, τα Χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για ευτυχισμένες στιγμές . Είναι η κατάλληλη περίοδος να εκφράσει ο καθένας την αγάπη του.Υπάρχουν κάποια ζευγάρια που αρέσκονται στο να περνούν τις γιορτές με πολύ κόσμο, ενώ άλλα προτιμούν να περάσουν γιορτές για δυο και να χαρούν τον έρωτα τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως τα Χριστούγεννα είναι η περίοδος που μας φέρνει πιο κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Η γυναίκα στον έρωτα
Ερωτας και Ψυχη
Ερωτικός λόγος, Σεφέρης...
Ρόδο τῆς μοίρας, γύρευες νὰ βρεῖς νὰ μᾶς πληγώσεις
μὰ ἔσκυβες σὰν τὸ μυστικὸ ποὺ πάει νὰ λυτρωθεῖ
κι ἦταν ὡραῖο τὸ πρόσταγμα ποὺ δέχτηκες νὰ δώσεις
κι ἦταν τὸ χαμογέλιο σου σὰν ἕτοιμο σπαθί.
Τοῦ κύκλου σου τὸ ἀνέβασμα ζωντάνευε τὴ χτίση
ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθι σου ἔφευγε τὸ δρόμου ὁ στοχασμὸς
ἡ ὁρμή μας γλυκοχάραζε γυμνὴ νὰ σ᾿ ἀποχτήσει
ὁ κόσμος ἦταν εὔκολος. Ἕνας ἁπλὸς παλμός.
Μουσική και αρμονία...
Η μουσική και το τραγούδι είναι τροφή για το πνεύμα, όπως η προσευχή. Φυσικά, μπορείς να ακούς μουσική στο σπίτι σου ή σε χώρους συναυλιών, αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να τραγουδάς εσύ ο ιδιος και στο να ακούς άλλους να τραγουδάνε. Για να το καταλάβεις, σκέψου τη διαφορά ανάμεσα στο να τρως εσύ ο ίδιος και να βλέπεις άλλους να τρώνε. Εκείνοι απολαμβάνουν ένα γευστικότατο φαγητό ενώ εσύ ...τίποτα! Και μετά, εκείνοι φεύγουν γεμάτοι ενέργεια ενώ εσύ μόλις και μετά βίας σέρνεις τα πόδια σου.Όταν τραγουδάς, ο μύχιος εαυτός σου επικοινωνεί με την παγκόσμια αρμονία.
Καλά Χριστούγεννα...
«᾿Ιδών ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τόν ἄνθρωπον χερςίν ὅν ἐποίησε, κλίνας οὐρανούς κατέρχεται· τοῦτον δέ ἐκ Παρθένου, θείας ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς· ὅτι δεδόξασται.»
..Η ανάσα μου χλώμιασε το παράθυρο όπως χάζευα τον ουρανό. Ηξέρα ότι κάπου εκεί έξω, ανάμεσα στα τόσα μύρια φώτα και λαμπιόνια, λάμπει ακόμα.
Λάμπει εκείνο το Άστρο που για χιλιάδες χρόνια φωτίζει, όπως φώτισε εκείνη τη παγωμένη νύχτα του χειμώνα, το μονοπάτι των βοσκών που αντίκρυσαν το πρόσωπό Του.
‘’ Κλείσε τα μάτια σου και θα το δείς ..’’ μονολόγησα. Άφησε τη ψυχή σου ελεύθερη μέσα στο σκοτάδι να λουστεί με το φως Του.
Θαρρείς και σβήσανε όλα τα φώτα ξαφνικά και έμεινε εκεί μονάχο να φέγγει ολόλαμπρο..
‘’.. το έχω ξαναδεί και όμως..’’ ψιθύρισα. Ειναι εκεί κάθε νύχτα και Γεννιέται για τον καθένα απο μας κάθε μέρα.
Ἀλληλεγγύη, Σεφέρης...
Εἶναι ἐκεῖ δὲν μπορῶ ν᾿ ἀλλάξω
μὲ δυὸ μεγάλα μάτια πίσω ἀπ᾿ τὸ κύμα
ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ φυσᾶ ὁ ἀγέρας
ἀκολουθώντας τὶς φτεροῦγες τῶν πουλιῶν
εἶναι ἐκεῖ μὲ δυὸ μεγάλα μάτια
μήπως ἄλλαξε κανεὶς ποτέ του.
Τί γυρεύετε; τὰ μηνύματά σας
ἔρχουνται ἀλλαγμένα ὡς τὸ καράβι
ἡ ἀγάπη σας γίνεται μίσος
ἡ γαλήνη σας γίνεται ταραχὴ
καὶ δὲν μπορῶ νὰ γυρίσω πίσω
νὰ ἰδῶ τὰ πρόσωπά σας στ᾿ ἀκρογιάλι.
Σεφέρης...
Μὰ ἐκείνη χαμογέλασε
φορώντας χρώματα ἀνοιχτὰ
σὰν ἀνθισμένη ἀμυγδαλιὰ
μέσα σε φλόγες κίτρινες
καὶ περπατοῦσε ἀνάλαφρα
ἀνοίγοντας παράθυρα
στὸν οὐρανὸ ποὺ χαίρονταν
χωρὶς ἐμᾶς τοὺς ἄμοιρους.
Κι εἶδα τὸ στῆθος της γυμνὸ
τὴ μέση καὶ τὸ γόνατο
πῶς βγαίνει ἀπὸ τὴν παιδωμὴ
νὰ πάει στὰ ἐπουράνια
ὁ μάρτυρας ἀνέγγιχτος
ἀνέγγιχτος καὶ καθαρός,
ἔξω ἀπ᾿ τὰ ψιθυρίσματα
τοῦ λαοῦ τ᾿ ἀξεδιάλυτα
στὸν τσίρκο τὸν ἀπέραντο
ἔξω ἀπ᾿ τὸ μαῦρο μορφασμὸ
τὸν ἱδρωμένο τράχηλο
τοῦ δήμιου π᾿ ἀγανάχτησε
χτυπώντας ἀνωφέλευτα.
Ἔγινε λίμνη ἡ μοναξιὰ
ἔγινε λίμνη ἡ στέρηση
ἀνέγγιχτη κι ἀχάραχτη.
Είμαστε πάλι εδώ...
Σεφέρης...
τούτη ἡ ἀγάπη ποὺ πηγαίνει
σκορπισμένη, μαζεμένη,
σκορπισμένη πάλι-πάλι,
κι ὅμως σφύζει κι ὅμως πάλλει
στὴ δαγκωματιὰ τοῦ μήλου
στὴ χαραγματιὰ τοῦ σύκου
σ᾿ ἕνα βυσσινὶ κεράσι
σὲ μιὰ ρώγα ἀπὸ ροδίτη
τόση ἀνάερη Ἀφροδίτη,
θὰ διψάσει θὰ κεράσει
ἕνα στόμα κι ἄλλο στόμα
χωρὶς χρῶμα, χωρὶς σῶμα.
Μαντινάδα για την αγάπη
δέκα φορές να ζούσα
δέκα φορές πιο δυνατά
εκείνη ν' αγαπούσα...